Er zaten vier middelbare scholieren achter me tijdens de toneelvoorstelling Nero van NT Gent. Nero sprak over “drie monden” waarmee de hoeren over schoonheid spraken. De onderste mond maakte alleen zuigende geluiden. Bij die opmerking kregen de scholieren de slappe lach. Het was inderdaad een potsierlijk moment in een verder mooie voorstelling.
Ik maakte een korte wandeling met mijn dochter. In de stilte van het bos, bekende ze ineens dat ze toch niet door de poortjes had gezwommen tijdens de zwemles, iets dat ze ons eerder trots kwam vertellen.
‘Maar ik heb niet gelogen, pappa.’
‘Nee, schatje, je hebt niet gelogen.’
Voor het eerst sinds ik volwassen ben, heb ik niet gestemd bij een verkiezing waarvoor ik stemgerechtigd was. Mijn onthouding drukt niets anders uit dan vergeetachtigheid. Overigens heeft mijn opkomst in de afgelopen twee decennia evenmin veel betekenis. Ik stem vooral omdat ik geen dringende reden heb om het na te laten. Anders gezegd: het kost minder moeite om te stemmen, dan om mezelf vrij te pleiten van deze zogenaamde burgerplicht.
Het dorp waarin mijn ouders seniorenprins en - prinses zijn, heet Obbicht. Gisteren bleek dat ook het NRC Handelsblad aangezogen werd door de Obbichtse rituelen rond carnaval (klik op het artikel voor een vergroting). Ik kan me niet herinneren dat Obbicht ooit eerder de aandacht van landelijke media wist te trekken.
Rituelen die de aandacht trekken, zijn rituelen in verval, zo leren antropologen ons.
Vanmiddag kreeg ik bezoek van een journalist van de Telegraaf. Nadat hij was vertrokken, zag ik een zakje liggen op de stoel waar hij had gezeten. Een zakje om hondepoep mee op te rapen. Andere journalisten lieten wel eens een pen achter. Of namen een pen van mij mee, of een notitieblok. Het is wonderlijk hoeveel journalisten arriveren zonder notitieblok. Nu ben ik een zakje voor hondepoep rijker, met een ingenieus ingebouwd opraapmechanisme. Dit compenseert ruimschoots alle kantoorartikelen die ik de afgelopen jaren heb verstrekt aan vertegenwoordigers van de Nederlandse media.
Ik ben in Cambridge, Massachusetts voor een conferentie op de campus van Harvard University. Op de route van het hotel naar de conferentie loop ik langs Obama's oude hangplek, de Law School.
In het Amsterdamse gemeentekantoor waar ik gisteren was, stond een soort douchecel. Het bleek een rookcel. Boven het asbakje bevond zich een instructiesticker die aangaf in welke richting de roker diende uit te ademen.
Gisteren gaf ik les in een kasteel, aan vijfentwintig van onze jongste onderzoekers. Tijdens het diner aan het einde van de dag vroegen verschillende onderzoekers me waarom ze zo verwend werden. Ik zei dat personeelsbeleid en omkoping soms moeilijk van elkaar te onderscheiden zijn.
Verlaten verbindingsweg tussen het zwaar beveiligde resort en het zwaar beveiligde conferentiecentrum waar het Internet Governance Forum plaatsvond, Sharm El Sheikh, Egypte.
